El origen del futuro

Ropa interior sucia, profecías biológicas y una nueva forma de mirar el futuro: la performance de Aline Olmos Steler da vida a un universo de clarividencia húmeda e intimidad delirante que seduce al público con una energía carismática y que, sin embargo, encuentra cada vez el camino hacia la esencia más cruda de la naturaleza humana.
Aunque miles de millones de personas producen flujo vaginal cada día en todo el mundo, este fenómeno ha permanecido invisible y ha sido tabú desde tiempos inmemoriales. La investigación artística de Olmos Steler parte de ahí para trasladarse al espacio de una exposición museística, donde unas bragas manchadas son colocadas en marcos dorados y se invita al público a observar sus manchas e interpretar sus presagios.
Inspirada en prácticas como la lectura de los posos del café o de las líneas de la mano, la obra inventa la «Dischargemancy», una práctica adivinatoria ficticia basada en la lectura de las manchas de flujo vaginal. Sobre las superficies de algodón comienzan a aparecer imágenes: una mujer fumando en pipa, un pato muerto, un paisaje, un fantasma.
Cuanto más se mira, más se ve.
Es una performance que se mueve entre el teatro, la exposición y el clown, nacida del miedo a que algún día miremos una mancha y no veamos en ella más que una mancha.
En su primera producción con KVS Theatre, Aline Olmos Steler presenta una obra en proceso en el festival Próximamente, mostrando la pieza en su última fase de desarrollo.
[FR]
Sous-vêtements tachés, prophéties biologiques et nouvelle manière de regarder l’avenir : la performance d’Aline Olmos Steler donne vie à un univers de clairvoyance humide et d’intimité délirante qui séduit le public par son énergie charismatique, tout en trouvant chaque fois un chemin vers l’essence la plus brute de la nature humaine.
Même si des milliards de personnes produisent des pertes vaginales chaque jour dans le monde, celles-ci sont restées invisibles et taboues depuis toujours. La recherche artistique d’Olmos Steler part de ce constat pour investir l’espace d’une exposition muséale, où des culottes tachées sont placées dans des cadres dorés et où le public est invité à observer leurs traces et à en interpréter les présages.
Inspirée de pratiques telles que la lecture du marc de café ou des lignes de la main, l’œuvre invente la « Dischargemancy », une pratique divinatoire fictive fondée sur la lecture des traces de pertes vaginales. Sur les surfaces de coton, des images commencent à apparaître : une femme fumant la pipe, un canard mort, un paysage, un fantôme.
Plus on regarde, plus on voit.
Il s’agit d’une performance qui se situe entre théâtre, exposition et clown, née de la peur qu’un jour, en regardant une tache, nous ne voyions plus qu’une tache.
Pour sa première production avec le KVS Theatre, Aline Olmos Steler présente un work in progress au festival Próximamente, en dévoilant la pièce dans sa dernière phase de développement.
[NL]
Vuile onderbroeken, biologische voorspellingen en een nieuwe manier om naar de toekomst te kijken: de performance van Aline Olmos Steler brengt een universum van vochtige helderziendheid en uitzinnige intimiteit tot leven. De voorstelling verleidt het publiek met een charismatische energie en weet tegelijkertijd telkens door te dringen tot de rauwe essentie van de menselijke natuur.
Hoewel miljarden mensen over de hele wereld dagelijks vaginale afscheiding produceren, is die al zolang we ons kunnen herinneren onzichtbaar en taboe gebleven. Olmos Steler vertrekt vanuit dit gegeven en brengt het naar de context van een museale tentoonstelling, waar bevlekte onderbroeken in gouden lijsten worden geplaatst en het publiek wordt uitgenodigd om naar de vlekken te kijken en hun voortekenen te interpreteren.
Geïnspireerd door praktijken zoals het lezen van koffiedik of de lijnen van een hand, creëert de voorstelling «Dischargemancy»: een fictieve vorm van waarzeggerij die gebaseerd is op het lezen van vlekken van vaginale afscheiding. Op katoenen oppervlakken beginnen beelden te verschijnen: een vrouw die een pijp rookt, een dode eend, een landschap, een geest.
Hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet.
Het is een performance die zich beweegt tussen theater, tentoonstelling en clowning, ontstaan uit de angst dat we op een dag naar een vlek kijken en alleen nog maar een vlek zien.
Voor haar eerste productie met KVS Theatre presenteert Aline Olmos Steler een work in progress tijdens het Próximamente Festival, waarbij ze de voorstelling toont in de laatste fase van haar ontwikkeling.