Dendroneiki / Fringe Warszawa 2026
Advertisement
[EN below]
Podczas spaceru, w miejscu i czasie dosyć przypadkowym, pomiędzy obowiązkami i grafikami każdej z nas, intuicyjnie szukając przestrzeni do grupowego autoportretu, odnalazłyśmy rozwidlające się drzewo. Zdjęcie uruchomiło kolejne obrazoznaczenia, obrazoświaty, obrazomyśli. I kolejne spotkania.
Wielkoformatowy obraz, w skali naszych ciał, łączy różne gesty, emocjonalności, rytmy i nasycenia. Sylwetki splatają się nerwami natury we wspólne drzewo, zachowując odrębne ślady i intensywności. Linie przechodzą z jednej postaci w drugą, rozgałęziają się jak dendryty, wypustki neuronów odbierające sygnały, tworząc sieć przepływu pomiędzy nami, obrazem i drzewem.
Powroty do obrazu, rozmowy, nakładanie i zdejmowanie kolejnych warstw otwierają przestrzeń zawieszenia, chwilę poza porządkiem obowiązków i celów. Do malarskich gestów dołączają dźwięk, głos i ruch. Kolejne obecności ponownie uruchamiają i przekształcają obraz. Czas coraz mniej przypomina linię, a coraz bardziej cykl. Powrót, narastanie, zanikanie, ponowne pojawienie się. Rytm bliższy ciału i naturze.
Inaczej niż w micie o Dafne, przejście w drzewo oznacza dla nas otwarcie. Rozgałęzienie.
Dyptyk tworzą obraz i związany z nim manifest. Jedno wynika z drugiego. Fizyczność malowania uruchamia myśli, słowa i znaczenia, a te wpływają na kolejne działania. Powstają słowa nazywające doświadczenia pomiędzy ciałem, rośliną, zmysłem, ziemią i wspólnotą: roślenie, sieciozmysł, mrokosięganie, dzikowgląd, intupływ, łonoziem, sokrew, ziemiodech, pępla, rozistnienie, przeplot, wszechtulenie, szczodromoc, blaskocień, mykoryzowy szept.
Dendroneiki są otwarte na kolejne znaczenia. Przywołują déndron, drzewo, gynḗ / gynaik- związane z kobietą, neîkos, spór, napięcie, ścieranie się, oraz eikōn, obraz, podobiznę, portret. Obraz zachowuje ślad jednej chwili i rozrasta się przez kolejne spotkania, gesty, głosy i obecności. Rozwidlenia, zetknięcia, napięcia i przepływy pozostawiają miejsce na odrębność, wzajemną uważność i współbrzmienie.
Dendroneiki wyrosły w 2026 roku z Kolektywu Afektywnego, jako efekt wspólnego działania twórczego i pojawiającej się między nami synergii. Nowa nazwa pojawiła się podczas pracy nad wspólnym obrazem i z potrzeby dalszego rozwijania tej relacji poprzez kolejne działania, gesty, dźwięki i spotkania.
Kolektyw tworzą Marta Kawecka, Katarzyna Kowalska, Teona Moz, Aleka Polis, Agnieszka Żechowska. Każda wnosi własną praktykę, język i wrażliwość. Dendroneiki są przestrzenią spotkania, wzajemnego nasłuchiwania i współbrzmienia, w której różnice stają się częścią wspólnego procesu.
Adres:
Jaga Hupało Space of Creation
Ul. Kłopotowskiego 11 lok. 7u
(wejście od ulicy Jasińskiego)
W przestrzeni Jaga Hupało Space of Creation można obejrzeć również wystawę Niezależne Byty - Goral/Świerczyńska.
Zapraszamy!
Patronat: Jaga Hupało Space of Creation
During a walk, at a chance time and place, between our individual duties and schedules, intuitively seeking a space for a collective self-portrait, we found a split tree. The photograph set off further image-meanings, image-worlds, image-thoughts. And further encounters.
A large-scale painting, at the scale of our bodies, merges distinct gestures, emotionalities, rhythms, and saturations. Silhouettes intertwine through the nerves of nature into a shared tree, retaining their distinct traces and intensities. Lines pass from one figure to another, branching like dendrites—neuronal projections receiving signals—creating a network of flow between us, the painting, and the tree.
Returns to the painting, conversations, layering and removing successive strata open up a space of suspension, a moment outside the order of obligations and goals. Painterly gestures are joined by sound, voice, and movement. Subsequent presences once again activate and transform the image. Time resembles a line less and less, becoming more and more a cycle. Return, accumulation, fading, re-emergence. A rhythm closer to the body and to nature.
Unlike in the myth of Daphne, turning into a tree signifies an opening for us. A branching.
The diptych is formed by the painting and its accompanying manifesto. One stems from the other. The physicality of painting sets thoughts, words, and meanings into motion, which in turn shape further actions. Words emerge to name experiences unfolding between body, plant, sense, earth, and community: plantmind, meshsense, darkreach, wildwit, intuisurge, wombearth, sapichor, earthbreath, navelknot, dffusence, interlace, allsolace, generousmight, glowshade, mycorrhizal whisper.
Dendroneiki remain open to further meanings. They evoke déndron (tree), gynḗ / gynaik- (relating to woman), neîkos(strife, tension, friction), and eikōn (image, likeness, portrait). The image holds the trace of a single moment and expands through subsequent encounters, gestures, voices, and presences. Bifurcations, contacts, tensions, and flows leave space for distinctness, mutual mindfulness, and resonance.
Dendroneiki grew out of The Affectif Kolektyf (Kolektyw Afektywny) in 2026 as the result of a shared creative endeavor and an emerging synergy among us. The new name surfaced during our work on a collaborative painting, born from the need to further cultivate this relationship through subsequent actions, gestures, sounds, and encounters.
The collective Dendroneiki is formed by Marta Kawecka, Katarzyna Kowalska, Teona Moz, Aleka Polis, Agnieszka Żechowska. Each brings her own practice, language, and sensibility. Dendroneiki are a space of encounter, mutual listening, and resonance, where differences become an integral part of a shared process.
Address
Jaga Hupało Space of Creation
Ul. Kłopotowskiego 11 lok. 7u
(entfance from Jasińskiego Street)
At the Jaga Hupało Space of Creation, you can also view the exhibition Independent Entities (Niezależne Byty) – Goral/Świerczyńska.
We warmly invite you!
Patronage: Jaga Hupało Space of Creation
Podczas spaceru, w miejscu i czasie dosyć przypadkowym, pomiędzy obowiązkami i grafikami każdej z nas, intuicyjnie szukając przestrzeni do grupowego autoportretu, odnalazłyśmy rozwidlające się drzewo. Zdjęcie uruchomiło kolejne obrazoznaczenia, obrazoświaty, obrazomyśli. I kolejne spotkania.
Wielkoformatowy obraz, w skali naszych ciał, łączy różne gesty, emocjonalności, rytmy i nasycenia. Sylwetki splatają się nerwami natury we wspólne drzewo, zachowując odrębne ślady i intensywności. Linie przechodzą z jednej postaci w drugą, rozgałęziają się jak dendryty, wypustki neuronów odbierające sygnały, tworząc sieć przepływu pomiędzy nami, obrazem i drzewem.
Powroty do obrazu, rozmowy, nakładanie i zdejmowanie kolejnych warstw otwierają przestrzeń zawieszenia, chwilę poza porządkiem obowiązków i celów. Do malarskich gestów dołączają dźwięk, głos i ruch. Kolejne obecności ponownie uruchamiają i przekształcają obraz. Czas coraz mniej przypomina linię, a coraz bardziej cykl. Powrót, narastanie, zanikanie, ponowne pojawienie się. Rytm bliższy ciału i naturze.
Inaczej niż w micie o Dafne, przejście w drzewo oznacza dla nas otwarcie. Rozgałęzienie.
Dyptyk tworzą obraz i związany z nim manifest. Jedno wynika z drugiego. Fizyczność malowania uruchamia myśli, słowa i znaczenia, a te wpływają na kolejne działania. Powstają słowa nazywające doświadczenia pomiędzy ciałem, rośliną, zmysłem, ziemią i wspólnotą: roślenie, sieciozmysł, mrokosięganie, dzikowgląd, intupływ, łonoziem, sokrew, ziemiodech, pępla, rozistnienie, przeplot, wszechtulenie, szczodromoc, blaskocień, mykoryzowy szept.
Dendroneiki są otwarte na kolejne znaczenia. Przywołują déndron, drzewo, gynḗ / gynaik- związane z kobietą, neîkos, spór, napięcie, ścieranie się, oraz eikōn, obraz, podobiznę, portret. Obraz zachowuje ślad jednej chwili i rozrasta się przez kolejne spotkania, gesty, głosy i obecności. Rozwidlenia, zetknięcia, napięcia i przepływy pozostawiają miejsce na odrębność, wzajemną uważność i współbrzmienie.
Dendroneiki wyrosły w 2026 roku z Kolektywu Afektywnego, jako efekt wspólnego działania twórczego i pojawiającej się między nami synergii. Nowa nazwa pojawiła się podczas pracy nad wspólnym obrazem i z potrzeby dalszego rozwijania tej relacji poprzez kolejne działania, gesty, dźwięki i spotkania.
Kolektyw tworzą Marta Kawecka, Katarzyna Kowalska, Teona Moz, Aleka Polis, Agnieszka Żechowska. Każda wnosi własną praktykę, język i wrażliwość. Dendroneiki są przestrzenią spotkania, wzajemnego nasłuchiwania i współbrzmienia, w której różnice stają się częścią wspólnego procesu.
Adres:
Jaga Hupało Space of Creation
Ul. Kłopotowskiego 11 lok. 7u
(wejście od ulicy Jasińskiego)
W przestrzeni Jaga Hupało Space of Creation można obejrzeć również wystawę Niezależne Byty - Goral/Świerczyńska.
Zapraszamy!
Patronat: Jaga Hupało Space of Creation
During a walk, at a chance time and place, between our individual duties and schedules, intuitively seeking a space for a collective self-portrait, we found a split tree. The photograph set off further image-meanings, image-worlds, image-thoughts. And further encounters.
A large-scale painting, at the scale of our bodies, merges distinct gestures, emotionalities, rhythms, and saturations. Silhouettes intertwine through the nerves of nature into a shared tree, retaining their distinct traces and intensities. Lines pass from one figure to another, branching like dendrites—neuronal projections receiving signals—creating a network of flow between us, the painting, and the tree.
Returns to the painting, conversations, layering and removing successive strata open up a space of suspension, a moment outside the order of obligations and goals. Painterly gestures are joined by sound, voice, and movement. Subsequent presences once again activate and transform the image. Time resembles a line less and less, becoming more and more a cycle. Return, accumulation, fading, re-emergence. A rhythm closer to the body and to nature.
Unlike in the myth of Daphne, turning into a tree signifies an opening for us. A branching.
The diptych is formed by the painting and its accompanying manifesto. One stems from the other. The physicality of painting sets thoughts, words, and meanings into motion, which in turn shape further actions. Words emerge to name experiences unfolding between body, plant, sense, earth, and community: plantmind, meshsense, darkreach, wildwit, intuisurge, wombearth, sapichor, earthbreath, navelknot, dffusence, interlace, allsolace, generousmight, glowshade, mycorrhizal whisper.
Dendroneiki remain open to further meanings. They evoke déndron (tree), gynḗ / gynaik- (relating to woman), neîkos(strife, tension, friction), and eikōn (image, likeness, portrait). The image holds the trace of a single moment and expands through subsequent encounters, gestures, voices, and presences. Bifurcations, contacts, tensions, and flows leave space for distinctness, mutual mindfulness, and resonance.
Dendroneiki grew out of The Affectif Kolektyf (Kolektyw Afektywny) in 2026 as the result of a shared creative endeavor and an emerging synergy among us. The new name surfaced during our work on a collaborative painting, born from the need to further cultivate this relationship through subsequent actions, gestures, sounds, and encounters.
The collective Dendroneiki is formed by Marta Kawecka, Katarzyna Kowalska, Teona Moz, Aleka Polis, Agnieszka Żechowska. Each brings her own practice, language, and sensibility. Dendroneiki are a space of encounter, mutual listening, and resonance, where differences become an integral part of a shared process.
Address
Jaga Hupało Space of Creation
Ul. Kłopotowskiego 11 lok. 7u
(entfance from Jasińskiego Street)
At the Jaga Hupało Space of Creation, you can also view the exhibition Independent Entities (Niezależne Byty) – Goral/Świerczyńska.
We warmly invite you!
Patronage: Jaga Hupało Space of Creation
Advertisement
Where is it happening?
Kłopotowskiego 11 lok.7u, Warsaw, Poland, 03-718
Event Location & Nearby Stays:
Know what’s Happening Next — before everyone else does.
Host or PublisherIwona Teodorczuk
