ชั่วคราว ฤ นิรันดร์ "Temporary or Eternal"

Name: ชั่วคราว ฤ นิรันดร์ "Temporary or Eternal"
Start: 2026-03-13T18:00:00+07:00
Location: DC Collection

Schedule

Fri, 13 Mar, 2026 at 06:00 pm

UTC+07:00

Location

DC Collection | Chiang Mai, CM

ข่าวประชาสัมพันธ์ (ภาษาอังกฤษเลื่อนลงด้านล่าง)
Temporary or Eternal (ชั่วคราวหรือนิรันดร์) โดย ไพศาล อำพิมพ์
ภัณฑารักษ์: วรเทพ อรรคบุตร
ระหว่าง: 13 มีนาคม – 13 April 2569
พิธีเปิดนิทรรศการ: 13 มีนาคม เวลา 18:00 น.
สถานที่: The Panic Room, เชียงใหม่
เวลาทำการ: พฤหัสบดี – อาทิตย์, 11:00 น. – 19:00 น. (ปิดวันจันทร์-พุธ)
ภาพฝันจากมนตร์ขลังของ "การพัฒนา" เป็นอย่างไรเมื่อคุณยืนคอยอยู่ข้างล่างนั่น? สำหรับ ไพศาล อำพิมพ์ ศิลปินผู้เกิดในขอนแก่น คำตอบไม่ได้อยู่ในภาพจำลองทางสถาปัตยกรรมที่โอ่อ่า หรือคำขวัญของรัฐบาลเรื่อง "ความเชื่อมโยง" แต่กลับปรากฏอยู่ในรอยลุ่ยของขอบเสื่อกก น้ำหนักของรางรถไฟที่โอบประคองด้วยหมอนเก่า โอ่งมังกรเคลือบ และร่างกายที่เหนื่อยล้าของแรงงานข้ามถิ่น ผู้ลงแรงสร้างโครงสร้างพื้นฐานที่ในท้ายที่สุดอาจกลายเป็นสิ่งที่ผลักไสพวกเขาออกจากพื้นที่ เป็นกลุ่มแรก
Temporary or Eternal นำเสนอการวิพากษ์ที่ชวนระคาย แต่จับต้องได้จริง ต่อนโยบายการสั่งการพัฒนาที่ไม่เท่าเทียม ตั้งแต่โครงการรถไฟรางคู่ความเร็วสูงไปจนถึงเมืองอัจฉริยะ (Smart City) ที่ไร้ร่องรอยของผู้คน และผลกระทบที่ส่งต่อเป็นทอดๆ สู่กลุ่มคนอีสานพลัดถิ่น
ไพศาลคุ้นเคยกับความเร่งรีบและการดิ้นรนของ "แรงงานนัดฝันผู้เร่ร่อน" (Nomad Laborer-Dreamer) แห่งแดนอีสาน แม้ตัวเขาจะไม่ใช่แรงงานโดยตรง แต่การย้ายถิ่นฐานจากขอนแก่นมาทำงานใน "จังหวัดใหญ่ที่ห่างไกล" ทำให้เขาได้พบพานกับอุตสาหกรรมที่ใช้แรงงานเข้มข้นอย่างต่อเนื่อง หนึ่งในนั้น ได้แก่ การตัดอ้อยอันแสนหฤโหด เขาเฝ้าสังเกตวิวัฒนาการทางสายตาของการพลัดถิ่นอย่างละเอียด เขาจำภาพรถบรรทุกที่เคยขนโอ่งมังกรดินเผาแบบดั้งเดิม ซึ่งในวันนี้ รถบรรทุกแบบเดียวกันนั้นกลับอัดแน่นไปด้วยถังพลาสติกราคาถูกที่เน้นเพียงการใช้งาน อุปกรณ์เครื่องใช้สำเร็จรูปเหล่านี้ รวมถึงหมอนและเสื่อกก ทำหน้าที่เป็น "เนื้อเยื่อ" หรือใยโยงระหว่างภูมิหลังครอบครัวของศิลปินเข้ากับประสบการณ์ชีวิตของกลุ่มคนผู้ไม่ถูกนับความสำคัญ สำหรับไพศาล วัตถุเหล่านี้ไม่ใช่แค่ของใช้ในบ้าน แต่มันคือสัญลักษณ์ของที่พักพิงอันเปราะบาง แต่แสนยืดหยุ่น เป็นตัวแทนของโครงสร้างพื้นฐานอันน้อยนิดของผู้คนที่ต้องเคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลา พร้อมที่จะถอนรากถอนโคนชีวิตตนเองเมื่อใดก็ตามที่รัฐต้องการที่ดินเพื่อวิสัยทัศน์แห่ง "ความก้าวหน้า"
ผ่านวัสดุเหล่านี้ ไพศาลได้เติมเต็มช่องว่างระหว่างพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ส่วนตัวของ "บ้าน" กับนโยบายการพัฒนาเมืองแบบ "สั่งการเดี่ยว" (Single-command) อันเย็นชาและกดทับ การตัดกันระหว่างเครื่องใช้ในครัวเรือนที่บอบบางกับน้ำหนักมหาศาลของโครงสร้างรางรถไฟ ดังที่เคยปรากฏในผลงาน Where are you, I am Here (2561) เป็นประสบการณ์ร่วมโดยตรงของเขา กับชุมชนผู้ได้รับผลกระทบกลุ่มแรกจากเมกะโปรเจกต์ แต่กลับกลายเป็นกลุ่มสุดท้ายที่ได้รับค่าชดเชยเสมอ เพราะเป็น “โครงการที่สร้างประโยชน์แก่คนส่วนน้อยแต่ปิดปากคนส่วนใหญ่”
Temporary or Eternal สำรวจแนวคิดเรื่องการกัดเซาะชุมชนและความมั่นคงอย่างช้า ๆ ที่ซัดเข้าหาคนชั้นล่างในเมือง นานก่อนที่รถไฟขบวนแรกจะออกจากสถานี งานของไพศาลไม่ได้มองรถไฟเป็นเพียงพาหนะ แต่เป็นกำแพงทั้งทางกายภาพและเชิงสัญลักษณ์ที่กำหนดว่าใคร "คู่ควร" กับประเทศไทยยุคใหม่ และใครคือผู้ที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
ศิลปะจัดวางในครั้งนี้ คือการตรวจสอบความขัดแย้งระหว่างความบอบบางของชีวิตในครัวเรือนกับความหนักหน่วงของวิสัยทัศน์โดยรัฐ ศิลปินหยิบจับวัตถุพื้นฐานที่สุดอย่างหมอนและเสื่อกกที่ส่งตรงจากบ้านเรือนในขอนแก่นบ้านเกิด เพื่อปลุกเร้าให้เห็นพื้นที่ส่วนตัวของ "กลุ่มเปราะบาง" วัตถุเหล่านี้คือ "อสังหาริมทรัพย์" เพียงอย่างเดียวที่หลายคนครอบครองได้เท่านั้น หากเป็นที่พักพิงอันนุ่มนวลและยืดหยุ่นท่ามกลางเศรษฐกิจที่แข็งกร้าวและไม่ประนีประนอม นอกจากนี้เขายังผสมผสานภาพลักษณ์อันดุดันของรางรถไฟ เพื่อขับเน้นให้เห็นถึงการเข้าถึงสวัสดิการสาธารณะที่ไม่เท่าเทียม รัฐสร้างรางเพื่อให้ชนชั้นนำเคลื่อนที่ได้ไว ในขณะที่คนยากจนถูกบีบให้ต้องย้ายออกไป กับความฝันที่คืบคลานไปได้อย่างเชื่องช้าจนไม่มีวันสมหวังชั่วชีวิต
"คนที่ได้รับผลกระทบและต้องพลัดถิ่นจากโครงการยักษ์ใหญ่ของรัฐเป็นกลุ่มแรก มักเป็นกลุ่มสุดท้ายเสมอที่จะได้รับค่าชดเชยที่เหมาะสม" ไพศาลกล่าว
ขอนแก่นที่มักถูกยกย่องว่าเป็น "Smart City" แท้จริงแล้วคือศูนย์กลางของการปรับปรุงพื้นที่ให้เป็นเมือง (gentrification) ที่กำกับโดยโครงการของชนชั้นนำ ผลงานของไพศาลทำหน้าที่เป็นบทวิพากษ์ที่กังขาต่อการเติบโตนี้ เขาพุ่งเป้าไปที่ "การแผ่ขยาย" ของกลุ่มคนชายขอบ ที่อาศัยอยู่ตามขอบของหัวเมืองภูมิภาคอย่างเชียงใหม่และขอนแก่น อยู่กับโครงสร้างพื้นฐานที่ขัดสนและทางเลือกที่น้อยนิด
นิทรรศการล่าสุดของเขาจึงไม่ใช่เพียงการวิพากษ์การพัฒนาที่ไม่เท่าเทียม แต่ยังเป็นการย้ำเตือนถึงแรงขับเคลื่อนของการต่อสู้ เพื่อเชิดชูความเข้มแข็งของผู้ที่สู้เพื่อชีวิตที่ดีกว่าท่ามกลางโอกาสอันน้อยนิดและนโยบายรัฐแบบราชการรวมศูนย์ที่มักจะเอื้อให้พวกเขาได้อาศัยซุกหัวนอน เพียงชั่วคราว แต่กลับ ไร้ตัวตน อยู่เป็นนิรันดร์
เกี่ยวกับศิลปิน
ไพศาล อำพิมพ์ (เกิด 2528, ชัยภูมิ) เป็นศิลปินผู้ทำงานขับเคลื่อนสังคม พำนักอยู่ที่เชียงใหม่ งานของเขาทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมเสียงที่ถูกทำให้เงียบของคนชายขอบเข้ากับน้ำหนักของนโยบายรัฐอันกดทับ เขาตรวจสอบความขัดแย้งของการเปลี่ยนผ่านเมือง สิทธิแรงงาน และภูมิทัศน์ทางสังคมการเมืองของภาคอีสาน ผ่านงานประติมากรรมและศิลปะจัดวางจากวัตถุสำเร็จรูป เขาแปรเปลี่ยน "ผลกระทบอย่างค่อยเป็นค่อยไป" ของการพัฒนาให้เป็นภาษาภาพที่สัมผัสได้เพื่อเรียกร้องความรับผิดชอบจากหูตารัฐ
นอกเหนือจากงานในสตูดิโอ ไพศาลยังเป็นนักกิจกรรมที่อุทิศตนเพื่อความเข้มแข็งของชุมชน เขาเป็นผู้ร่วมก่อตั้ง RAM Space และเป็นอาสาสมัครพิทักษ์ป่าของ มูลนิธิวนพิทักษ์ (วัดป่าสุคะโต) มาอย่างยาวนาน กิจกรรมเหล่านี้ได้หล่อหลอมงานศิลปะของเขาอย่างลึกซึ้ง ประวัติการแสดงงานล่าสุดของเขาครอบคลุมตั้งแต่ปัตตานีไปจนถึงเกียวโตและอาคิตะ ประเทศญี่ปุ่น สะท้อนให้เห็นถึงการสนทนาข้ามภูมิภาคว่าด้วยเรื่องการต่อสู้ของคน "ชายขอบ" ปัจจุบันเขาใช้ชีวิตห่างจากบ้านเกิด และยังคงสำรวจเรื่องการปรับตัวของกลุ่มคนไร้เสียง เพื่อขยายเสียงของการดิ้นรนเพื่อชีวิตที่ดีขึ้นท่ามกลางโอกาสอันจำกัด
เกี่ยวกับภัณฑารักษ์
วรเทพ อรรคบุตร (เกิด 2519, ศรีสะเกษ) ปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำสาขาวิชาสื่อ ศิลปะ และการออกแบบสื่อ คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ วรเทพเชื่อมโยงช่องว่างระหว่างทฤษฎีทางวิชาการกับความเป็นจริงอันดิบกระด้างของชีวิตประจำวัน โครงการภัณฑารักษ์ล่าสุด ได้ "จากไป กลับมา Departed Revisited" ร่วมกับนาวิน ลาวัลย์ชัยกุล ณ วัดอุโมงค์ (2563) และนิทรรศการ "Mom of Alterity" โดย วิลาวัณย์ เวียงทอง ที่ ใหม่อีหลี ขอนแก่น และพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยใหม่เอี่ยม เชียงใหม่ (2566-2567)
ติดต่อสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม:
[ชื่อของคุณ/ชื่อผู้จัดการหอศิลป์]
อีเมล: [อีเมล]
โทรศัพท์: [เบอร์โทรศัพท์]
Instagram: @ThePanicRoomChiangMai

FOR IMMEDIATE RELEASE
Tempoary or Eternal by Paisarn Am-Pim
Curated by Worathep Akkabootara
Dates: 13 March – 13 April 2026
Opening Reception: 13 March, 6:00 PM
Venue: The Panic Room, Chiang Mai
Exhibition Hours: Thu - Sun, 11:00 AM 7:00 PM (Closed Mon - Wed)
What does the dream-image from the magic of development look like when youre standing underneath it? For Isaan-born artist Paisarn Am-Pim, the answer isn't found in shiny architectural renderings or government slogans about "nobody left behind." Instead, its found in the frayed edges of a papyrus mat, the weight of railway tracks cradled by weathered pillows, the glazed terracotta jar, and the weary bodies of migrant laborers who build the very infrastructure that might eventually be the first to displace them.
Temporary or Eternal provides an abrasive, tactile critique of the top-down development mandates that prioritize high-speed infrastructure and 'smart' urbanization over human life, exposing the profound ripple effects on the Isan diaspora.
Paisarn is no stranger to the relentless hustle of the Isan "nomad laborer-dreamer." While not a laborer himself, his own migration from Khon Kaen to a "major distant province" has placed him in constant dialogue with the intensive labor industries that define the region—most notably the grueling cycles of the sugar cane harvest. He meticulously observes the visual evolution of displacement. He recalls the image of trucks once carrying traditional terracotta jars ornamented with dragons; today, those same trucks are packed with cheap, functional plastic jars. These readymade utensils, along with pillows and papyrus mats, serve as a connective tissue between the artist’s family background and the lived experience of the subaltern. For Paisarn, these objects are not merely domestic artifacts; they are symbols of a vulnerable but flexible accommodation. They represent the meager infrastructure of a people who must remain perpetually mobile, ready to uproot their lives whenever the state demands land for its vision of "progress."
Through these materials, Paisarn fills the gap between the intimate sanctuary of the home and the cold, oppressive 'single-command' policies of urban development. Contrasting fragile household goods against the literal heaviness of railway infrastructure in his previous Where are you, I am Here (2018), he scrutinizes a system where the communities first impacted by mega-projects are consistently the last to be compensated—projects that benefit the few while silencing the majority.
Tempoary or Eternal explores the concept of the slow-burn erosion of community and stability that hits the urban underclass long before the first train ever leaves the station. Paisarn’s work doesn't just look at the railway as a mode of transport; it looks at it as a physical and metaphorical barrier that dictates who belongs in the "new" Thailand and who is left in the dust.
The installation is a scrutiny on contradictions; the fragility of domestic life versus the heaviness of state-driven industrialization. Grappled with the most ubiquitous household object, by using pillows and traditional papyrus mats (suea kok) sourced directly from the homes of inhabitants in his native Khon Kaen, Paisarn evokes the intimate space of the "vulnerable group" . These objects represent the only "real estate" many can claim—a soft, flexible place to rest amidst a hard, unforgiving economy. In a nod to his recent explorations, Paisarn integrates the brutal imagery of railway tracks. By contrasting these heavy, cold industrial elements with the soft, worn textures of home life, he highlights the uneven accessibility to public needs. The state builds tracks for the elite to move fast, while the poor are forced to move out—leaving behind dreams that crawl so slowly they can never be fulfilled in a lifetime.
"The people who are the first to be impacted and displaced by these massive state projects are always the last to receive satiable compensation," Paisarn notes.
Often touted as a "Smart City," Khon Kaen is a hub of gentrification directed by elitist projects. Paisarn’s work serves as a skeptical commentary on this growth. He focuses on the "sprawl" of the subaltern—the people who populate the fringes of regional capitals like Chiang Mai and Khon Kaen, living with meager infrastructure and even fewer choices.
This exhibition serves as both a critique of uneven development and a testament to the impetus of the struggle. It honors the resilience of those striving for a better life amidst meager opportunities and a centralized bureaucratic policy that grants only a temporary refuge, while rendering their presence invisible, eternally.
About the Artist
Paisarn Am-Pim (b. 1985, Chaiyaphum) is artist Based in Chiang Mai, a socially engaged artist from Khon Kaen whose practice bridges the silenced voices of the subaltern with the weight of oppressive state policies. His work investigates the frictions of urban transformation, labor rights, and the socio-political landscape of Northeastern Thailand (Isaan). Through sculpture and found-object installation, he grapples with the "gradual impact" of development into a tactile visual language that demands bureaucratic accountability.
Beyond the studio, Paisarn is a dedicated advocate for community resilience. A co-founder of RAM Space and a long-time forest protection volunteer at the Vanapitak Foundation, his activism deeply informs his art. His recent exhibition history spans from Pattani to Kyoto and Akita, Japan, reflecting a cross-regional dialogue on the struggles of the "periphery." Currently living far from his homeland, Paisarn regularly explore the adaptivity of nomadic labor, using his work to amplify the impetus of those striving for a better life amidst meager opportunities.
About the curator:
Worathep Akkabootara (b. 1976, Sisaket) is currently a lecturer in the Media Art and Design department within the Faculty of Fine and Applied Arts at Chiang Mai University, Worathep bridges the gap between academic theory and the visceral reality of the everyday. His recent curatorial projects highlight his ability to navigate complex collaborative environments and large-scale institutional frameworks. In 2023, he curated "Departed Revisited" with the internationally acclaimed artist Navin Rawanchaikul, at Wat Umong. During 2023-4, he curated "Mom of Alterity" by Wilawan Wiangthong a Maielie Khon Kaen and MAIIAM Contemporary Art Museum
About The Panic Room
The Panic Room is a contemporary art space in Chiang Mai dedicated to high-impact, socially relevant exhibitions that challenge the status quo.
Media Contact: [Your Name/Gallery Manager Name]
Email: [Email Address]
Phone: [Phone Number]
Instagram: @ThePanicRoomChiangMai
In the game of tycoons, the loser is always the poor.
Khon Kaen, a city of development, is receiving government support for the construction of a double-track railway, upgrading it to the first extra-large station in the Northeast. However, this development has impacted people living along the railway lines. These people are labeled as urban poor, squatters, and slum dwellers.
In the communities along the railway, lives and livelihoods are fraught with insecurity, lacking access to many rights—economic rights, the right to property security, the right to food. They have struggled for survival. The final battle has ended, as the cabinet approved the construction of the double-track railway, forcing the homes of those who live there to be demolished.
Under this development, the people living along the railway tracks were left behind... They lie there every day listening to the sound of train wheels grinding against the tracks, while waiting fearfully for the sounds of further development.
นิทรรศการศิลปะ ชั่วคราว ฤ นิรันดร์ โดย ไพศาล อำพิมพ์ วรเทพ อรรคบุตร ภัทฑารักษ์ ธิติญา เหล่าอัน บทความ 13 มีนาคม 2569 เปิด 18.00น. นิทรรศการเปิดให้ชมเป็นเวลา 30วัน อาจจะมีกิจกรรมในช่วงเวลา จะแจ้งให้ทราบอีกทีครับผม 0863570890 ติดต่อ😁😁😁😁😁