Once, Piano Cafe

کافه جای عجیبیه!
حرف‌ها، خنده‌ها، عطر قهوه ... ‏
وقتی تنها می‌نشینی توی یک کافه نزدیک دانشگاه، چشمهایت را می‌بندی و با خودت حرف می‌زنی. ‏
About this Event

اسمش را نمی‌دانم چه بگذارم، یک درام اجتماعی، کمدی سیاه یا ... ! این‌ها که حرف من نیست! اسمش را اصلا شما بگذارید. در کنار همه قصه‌ها و ساز و آواز، کافه پیانو برای من، یک بهانه است که دوباره از خودم بپرسم، با همه چیزهایی که بعد از مهاجرت تجربه کرده‌ام، اگر به قبل برمی‌گشتم باز هم مهاجرت می‌کردم؟

The café... what a profoundly peculiar realm!

The overlapping murmurs, the sudden echoes of laughter, the rich, enveloping scent of coffee hanging in the air... When you sit in absolute solitude within a café near the university grounds, you shut your eyes to the waking world, and you begin to converse with your own soul.

How, I wonder, does one even categorize this play? A sociodrama? A dark comedy? Or perhaps... something else entirely! But in truth, I lay no claim to these labels. I leave its true genre entirely for you to decide.

Yet, alongside all the tangled tales, the wandering melodies, and the impassioned, soulful songs, Café Piano is, to me, nothing but a profound pretext. It is an excuse to stand before the mirror of my own past and ask myself one final time:

Bearing the weight of everything I have lived through since my migration... if the hands of time were to turn back, would I choose this path of departure all over again?