Grote Woorden #7: Huizinga STUDENT

Johan Huizinga (Groningen, 1872 – De Steeg, 1945) was en is Nederlands beroemdste cultuurhistoricus. In binnen- en buitenland kreeg hij bekendheid bij het bredere publiek met boeken als Herfsttij der Middeleeuwen (1919), Erasmus (1924), en Nederlands beschaving in de zeventiende eeuw (1941). Betrokken bij de maatschappelijke ontwikkelingen in zijn tijd, met name tijdens het interbellum, werd Huizinga een publieke intellectueel, ook internationaal. Scherpzinnig uitte hij zijn bezorgdheid over de toestand in de wereld en de toekomst van de beschaving in zijn In de schaduwen van morgen (1935) en het postuum verschenen Geschonden wereld (1945). Als filosoof van de cultuur verraste hij de wereld met zijn Homo ludens. Proeve ener bepaling van het spel-element der cultuur (1938). Dit was zijn antwoord op de door hem zelf gestelde regel: Als we de cultuur willen behouden, moeten we haar blijven scheppen.

Over Anton van der Lem

Anton van der Lem kocht als student geschiedenis Huizinga’s Verzamelde werken (8 dln.) Die verslond hij achter elkaar. Gefascineerd vroeg hij zich af waarom hij zich niet van Huizinga’s tekst kon losmaken – waarom Huizinga’s betoog zo dwingend was en zich tegelijkertijd zo natuurlijk liet volgen. Het ging en gaat hem om Huizinga’s betrokkenheid en zijn wijsheid, om zijn stijl en zijn fijnzinnige humor. Hij wijdde veel studies aan Huizinga, zoals hier.