De Golfclub

De Golfclub.
Het idee ontstond op een midgetgolftoernooi. Dat zegt genoeg.
Vier vijftigers, met decennia punk, rock en metal in de vingers, sloegen ballen in gaten en concludeerden dat ze eigenlijk iets beters te doen hadden. Ze dronken bier
en besloten een band te beginnen. Zo gaat dat.
Kees van Hulten schreeuwt.
Koen Koniuszek scheurt.
Corné Luijken slaat.
Patrick van der List houdt de bodem vast.
Mannen die precies weten wat ze doen, en daar lak aan hebben.
De Golfclub speelt covers. David Bowie. Iggy Pop. Johnny Cash. Muziek met littekens. De enige soort die telt als de versterker aanstaat. Ze pakken de nummers op zoals je een vriend uit de goot trekt: ruw, met mededogen en iets harder dan strikt
noodzakelijk.
Muziek met kilometers. Niet als museumstuk, maar als lawaai met een geheugen.
Gitaren die weten waar ze vandaan komen. Een bas die je voelt voor je hem hoort.
Drums met een hartslag.
De Golfclub speelt in de League of Angry Old Men. Maar woede is het verkeerde woord. Het is eerder: weigering. De weigering om zachter te worden dan de wereld vraagt.
De rest van de avond wordt ouderwets vinyl gedraaid op onze DJ Boot ook door de heren van De Golfclub.
Dit wordt een memorabele avond.
De entree is gratis