ΒΟΡ. ΘΡΑΚΗ (ΑΝ. ΡΩΜΥΛΙΑ) | Σεμινάρια χορού - Τοπικές χορευτικές παραδόσεις

Τοπικές χορευτικές παραδόσεις: Μια πρώτη προσέγγιση.
Συντονισμός – Επιμέλεια: Βασίλης Ι. Οικονόμου
Συνεχίζονται οι σεμιναριακού χαρακτήρα συναντήσεις για τον ελληνικό παραδοσιακό χορό, τη μουσική και τη φορεσιά, που διοργανώνει το ΚΕΠΕΜ, για 10η εκπαιδευτική περίοδο (2026-2027), στην ιστορική σχολή του Σίμωνα Καρά, στον λόφο του Στρέφη στα Εξάρχεια (Έρσης 9 & Πουλχερίας, Αθήνα, 11473).
Εισηγητές των σεμιναρίων μας, εγνωσμένου κύρους ερευνητές και δάσκαλοι ελληνικού παραδοσιακού χορού, καθώς και ερευνητές τοπικής λαογραφίας, μουσικοί και μουσικοδιδάσκαλοι, οι οποίοι θα καταθέσουν το απόσταγμα των πολύτιμων γνώσεων τους, σε συνδυασμό με την πολυετή και πολυεπίπεδη εκπαιδευτική τους εμπειρία.
---------------------
16ο Σεμινάριο του κύκλου είναι το ακόλουθο:
>> ΒΟΡ. ΘΡΑΚΗ (ΑΝ. ΡΩΜΥΛΙΑ)
- Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2027 | 11.00 – 14.00
- Ωδείο ΣΙΜΩΝ ΚΑΡΑΣ (Έρσης 9 & Πουλχερίας, Αθήνα, 11473)
---------------------
Εισήγηση – Διδασκαλία:
Βασίλειος Λάντζος
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ
>> Ανατολική Ρωμυλία: Λίκνο Ελληνισμού
Μία από τις πολλές αλησμόνητες πατρίδες του ελληνισμού, είναι και η Ανατολική Ρωμυλία (Βόρεια Θράκη). Από τα πανάρχαια χρόνια ήταν ελληνική και απλωνόταν από την οροσειρά της Ροδόπης μέχρι τον Αίμο, ανατολικά βρεχόταν από τη Μαύρη Θάλασσα και δυτικά έφθανε μέχρι το βουνό Όρβηλος. Στην αρχαία, μα και στη βυζαντινή εποχή ο πληθυσμός της ήταν ελληνικός. Στα βυζαντινά χρόνια ιδιαίτερα στάθηκε το προπύργιο του Ελληνισμού στις επιδρομές των Σλάβων και των άλλων λαών που κατέβαιναν από το βορρά για να κουρσέψουν τα πλούτη της μεσαιωνικής αυτοκρατορίας. Αργότερα, κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας εγκαταστάθηκαν εκεί Μωαμεθανοί και λίγοι Βούλγαροι, εργάτες κυρίως και βοσκοί. Περιοχή λοιπόν ελληνική, αποκόπηκε όμως από τον εθνικό κορμό εξαιτίας της πάγιας πολιτικής των «Μεγάλων» της Ευρώπης για μια Ελλάδα μικρή και αδύναμη. «Οι Έλληνες πρέπει να καταντήσουν λαός μικρός, για να είναι λιγότερο επικίνδυνοι» είχε πει ο λόρδος Λοντόττερυ, Υπουργός Εξωτερικών της Αγγλίας, το 1866.
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ο Ελληνισμός κυριαρχεί σ’ όλη τη Βαλκανική. Η ζωτικότητά του είναι καταπληκτική. Οικονομικά και πολιτιστικά υπερέχει απέναντι των Τούρκων, Σέρβων, Βουλγάρων και των άλλων εθνοτήτων. Στη Βόρεια Θράκη οι ελληνικές κοινότητες σφύζουν από ζωή. Η Φιλιππούπολη, η Αγχίαλος, η Σωζόπολη, η Στενήμαχος, η Μεσημβρία και άλλες πόλεις είναι σπουδαία οικονομικά και πνευματικά κέντρα. Το εμπόριο βρίσκεται στα χέρια των Ελλήνων και παντού σε πολιτείες και χωριά λειτουργούν κατώτερα και ανώτερα σχολεία με την καθοδήγηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Τούρκοι και Ευρωπαίοι αναγνωρίζουν την ελληνικότητα της περιοχής αυτής.
Εν τούτοις όμως, ο από αρχαιοτάτων χρόνων ελληνικός αυτός χώρος χάθηκε για την Ελλάδα, ύστερα από τις δολοπλοκίες και την ανοχή των ισχυρών της Ευρώπης.
>> Οι χοροί
Οι Ανατολικορωμυλιώτες πρόσφυγες έφεραν μαζί τους, τους χορούς, τα τραγούδια, τα ήθη και τα έθιμά τους. Οι χοροί είναι γρήγοροι και ζωηροί και παρουσιάζουν ομοιότητες με τους χορούς της Δυτικής και της Ανατολικής Θράκης.
Οι περισσότεροι χοροί της Ανατολικής Ρωμυλίας χαρακτηρίζονται από τις έντονες κινήσεις των χεριών, οι οποίες είναι κινητικά μοτίβα, όπως αυτά των ποδιών, και αποτελούν οργανικά και αναπόσπαστα στοιχεία του κάθε χορού.
Παρουσιάζουν κυρίως τη μορφή ανοικτού κύκλου με ποικίλες λαβές και πολύπλοκα χορευτικά σχήματα (τύπου λαβύρινθου). Οι γυναίκες ακολουθούν τους άνδρες στο χορευτικό σχήμα και η πρώτη γυναίκα για να πιαστεί στο χορό πρέπει να έχει στενή συγγένεια με τον τελευταίο άνδρα χορευτή χρησιμοποιώντας για τη λαβή το μαντήλι. Αυτό ίσχυε μέχρι πρόσφατα. Ο κυκλικός χορός τονίζει ιδιαίτερα την κοινωνική σημασία του χορού. Ο πρωτοχορευτής, σε ορισμένα μέρη ονομάζονταν και πρόγοδος, στους χορούς της Ανατολικής Ρωμυλίας είναι οδηγός και έχει τη δυνατότητα να οδηγήσει την ομάδα και έξω από τον αυστηρά σχηματοποιημένο κύκλο (ιδίως όταν ο χώρος είναι πολύ περιορισμένος), με πισωδρομίσματα, αναστροφές κ.λπ. (λόγου χάρη, ο Χεριάτκους Τραπανιστός, ο Ζωναράδικος όπως χορεύεται στα χωριά της περιοχής της Μεσημβρίας κ.λπ.). Ακόμα, οδηγός θεωρείται και ο τελευταίος όταν οι χοροί έχουν κατεύθυνση προς τ’ αριστερά, όπως ο Ζερβός που χορεύεται στην ευρύτερη περιοχή της Μεσημβρίας, ο Κωλίτικος κ.λπ. Ακόμα οι συγκαθιστοί και οι καρσιλαμάδες χορεύονται από δύο άνδρες ή δύο γυναίκες ή και άνδρας με γυναίκα.
Ο πρωτοχορευτής ανάλογα με τις χορευτικές του ικανότητες μπορεί να παραλλάσσει τις κινήσεις του χορού, με περιστασιακά αυτοσχέδια χορευτικά μοτίβα, αρκεί αυτό να το επιτρέπει η δομή του χορού, χωρίς όμως να ξεφύγει από το ύφος του, προσδίνοντας έτσι με το προσωπικό του χαρακτήρα παλμό και ζωντάνια.
Ένα άλλο χορευτικό σχήμα που υπάρχει στους Ρωμυλιώτες είναι η ευθεία γραμμή, όπου οι χορευτές είναι τοποθετημένοι ο ένας δίπλα στον άλλο σχηματίζοντας ευθεία γραμμή.
Σημαντικό στοιχείο είναι και η διαφορά που υπάρχει στο ομαδικό ύφος και στις κινήσεις ορισμένων χορών, που είναι κοινοί και χορεύονται σχεδόν σε όλα τα χωριά της Ανατολικής Ρωμυλίας (π.χ. ο Ζωναράδικος, η Μπαϊντούσκα κ.λπ.). Αυτό όμως έχει ως αποτέλεσμα όταν συναντώνται Ανατολικορωμυλιώτες, οι οποίοι δεν είναι από το ίδιο χωριό, σε διάφορες χορευτικές περιστάσεις, όπως πανηγύρια, γάμοι κ.λπ., να μην μπορούν να χορέψουν μαζί τους χορούς αυτούς. Σ’ ένα γάμο συνέβη οι Καριώτες από τα Γιαννιτσά και οι Καβακλιώτες από τα Κουφάλια Θεσσαλονίκης να χορέψουν σε ξεχωριστούς κύκλους, επειδή δεν μπορούσαν να χορέψουν μαζί. Το ίδιο έγινε και σε ένα γλέντι, όπου βρέθηκαν μαζί Νεμονιώτες, Κωστιλίδες και Καβακλιώτες από το Αιγίνιο και από τα Κουφάλια, δεν μπορούσαν να χορέψουν όλοι μαζί ζωναράδικο στον ίδιο κύκλο, επειδή υπάρχουν σημαντικές διαφορές από χωριό σε χωριό.
Αντιθέτως, όσοι κατάγονται από το ίδιο χωριό της Ανατολικής Ρωμυλίας, άσχετα σε πιο χωριό εγκαταστάθηκε η πρώτη γενιά προσφύγων, έχουν το ίδιο ομαδικό ύφος και το ίδιο σχεδόν κινησιολόγιο και μπορούν άνετα να χορέψουν μαζί.
Οι κυριότεροι ρυθμοί που συναντάμε στους χορούς της Ανατολικής Ρωμυλίας είναι: 6/8 (3+3), 7/8 (3+2+2+2), 9/8 (2+2+2+3), 5/16 (2+3), 7/16 (2+2+3), 2/4, κ.λπ.
Η μουσικοχορευτική παράδοση της Μαυροθαλασσίτικης περιοχής, με όλες τις ιδιαιτερότητές της, αποτελεί μέρος της πλούσιας παράδοσης της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Ρωμυλίας. Ιδιαίτερο, όμως, ενδιαφέρον παρουσιάζει η ευρύτερη περιοχή της Μεσημβρίας.
Η Μεσημβρία είναι μία παραλιακή πόλη στις δυτικές ακτές της Μαύρης Θάλασσας, που δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το 510 π. Χ. από αποίκους Μεγαρείς, όπως μας πληροφορεί ο Στράβων. Το όνομά της προέρχεται από την αρχαία Θρακική λέξη -βρία, η οποία σημαίνει πόλη και από το όνομα του οικιστού Μέσιου (Μεσημβρία = πόλη του Μέσιου). Υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα φρούρια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, με σπουδαίο εμπορικό λιμάνι και ανέπτυξε πολλές εμπορικές σχέσεις με άλλες γειτονικές πόλεις, με αποτέλεσμα να καταστεί μια αρκετά πλούσια πόλη. Κατά την περίοδο της αυτονομίας της Ανατολικής Ρωμυλίας (1878-1885), η Μεσημβρία ήταν θρησκευτικό κέντρο της περιοχής και είχε την έδρα της Μητρόπολης.
Σήμερα η Μεσημβρία καθώς και ολόκληρη η περιοχή της Ανατολικής Ρωμυλίας, ανήκουν στη Βουλγαρία, ύστερα από τη βίαιη προσάρτησή τους που έγινε το 1885. Τα κυριότερα χωριά που βρίσκονταν σχετικά κοντά στη Μεσημβρία και είχαν πλούσια μουσικοχορευτική παράδοση ήταν: ο Άγιος Βλάσιος, ο Ραβδάς, ο Τζίμος, το Νταουτλή, η Μπάνα, η Ηράκλεια, ο Αίμωνας, ο Κόζιακος, το Ευσταθιοχώρι και ο Άσπρος. Με την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης του Νεϊγύ (27/11/1919) μεταξύ Ελλάδος και Βουλγαρίας, παράλληλα υπεγράφη και η σύμβαση αμοιβαίας και εθελούσιας μετανάστευσης των φυλετικών, θρησκευτικών και γλωσσικών τους μειονοτήτων και τέθηκε σε εφαρμογή μετά από ένα χρόνο. Με αποτέλεσμα, οι περισσότεροι Έλληνες της περιοχής αυτής έφυγαν και εγκαταστάθηκαν ως πρόσφυγες σε διάφορα μέρη της Μακεδονίας και της Θράκης, όπου μετέφεραν και την πολιτιστική τους κληρονομιά. Παρέμειναν όμως και αρκετοί Έλληνες, κυρίως στη Σωζόπολη, και ζουν ακόμη στις προγονικές τους εστίες.
Ενδεικτικά αναφέρουμε ορισμένους χορούς που χορεύονταν στην ευρύτερη περιοχή των παραλίων της Ανατολικής Ρωμυλίας (Μαύρη Θάλασσα) και ήταν στενά και αναπόσπαστα συνδεδεμένοι με την εθιμική ζωή των κατοίκων και είναι οι εξής:
Το φλουρί, Σιώπκος, Κυνηγητός, Χεριάτκους Τραπανιστός, Κωλίτικος, Τρεμουλιστός, Της Κέρως, Ζερβός, Γιάρισκα, Ζωναράδικος Τραπανιστός ή Ντούζικος, Γκαγκαβούζκους, Ζωναράδικος (με οκτώ βήματα), Σφαρλής, Ίσια - παν, Ζωναράδικος (με δώδεκα βήματα), Ντούζικος Τραπανιστός (ζωναράδικος με δέκα έξι βήματα), Καλλινίτικος, Συρτός (συνεχόμενος), Μπαϊντούσκα, Σκούπα, Καρσιλαμάς, Συρτός (7/8), Τσούτσες, Πλεξούδα, Μαντιλάδικος, Αντρικός ή Αποκριάτικος Καλάντζου κ.λπ.
Η συλλογή των χορών αυτών προέκυψε από επιτόπια έρευνα, τόσο στα χωριά που εγκαταστάθηκε η πρώτη γενιά προσφύγων, όσο και στην παλαιά τους κοιτίδα την Ανατολική Ρωμυλία. Η πρώτη συστηματική αυτοψία έγινε το 1986 και υπάρχει έτσι η δυνατότητα χρονικής συγκριτικής μελέτης, η οποία τεκμηριώνει συμπεράσματα ή, αντίθετα, αναιρεί γνώμες, βασισμένες σε τυχαίες παρατηρήσεις και ελλιπείς ή λανθασμένες πληροφορίες.
>> Τα μουσικά όργανα και οι οργανοπαίχτες
Τα μουσικά όργανα που συνόδευαν τους Ανατολικορωμυλιώτικους χορούς ήταν: η γκάϊτα, το καβάλι, η φλογέρα, το σουραύλι, η λύρα, το νταούλι ή νταβούλι και η αρμόνικα ή φύσα της οποίας τη θέση σήμερα πήρε το ακορντεόν.
Παλιά στην Ανατολική Ρωμυλία, οι οργανοπαίχτες ήταν κυρίως αυτοδίδακτοι και ερασιτέχνες. Όσοι ήταν αναγνωρισμένοι και καταξιωμένοι, σπάνια μάθαιναν την τέχνη τους στους νεώτερους, επειδή τους έβλεπαν ως τους μελλοντικούς ανταγωνιστές τους. Αυτό συνέβαινε κυρίως με την γκάϊτα, με τα άλλα τα πιο απλά όργανα τα πράγματα ήταν ευκολότερα. Οι βοσκοί έφτιαχναν τις φλογέρες, τα σουραύλια και τα καβάλια και μάθαιναν να παίζουν μόνοι τους, αργότερα όμως τα τελειοποιούσαν αντιγράφοντας τους άλλους.
Από τη στιγμή όμως που κάποιος μάθαινε να κατασκευάζει το όργανο, μπορούσε να παίζει και να βελτιώνεται μόνος του εξασκώντας το ταλέντο του. Όσοι όμως είχαν «καλό αυτί», όταν τους δίνονταν η ευκαιρία να παρακολουθήσουν κάποιον άλλον παλαιότερο να παίζει, ξεσήκωναν την τεχνική του και τα γυρίσματα (στιχάκια) της μουσικής, μιμούμενοι το παίξιμό του.
Επειδή οι οργανοπαίκτες ήταν συνήθως και οργανοποιοί, σε ορισμένες περιοχές της Ρωμυλίας, όπως για παράδειγμα στο Κωστί, κατασκεύαζαν τη λύρα ώστε να ταιριάζει στη φωνή τους. Γενικά, οι μουσικοί προσπαθούσαν να εμπλουτίσουν τα μουσικοχορευτικά μοτίβα, στολίζοντας τη μελωδία με ποικίλα μουσικά γυρίσματα χωρίς να νοθεύουν το «ύφος» και το «ήθος» της, ακολουθώντας την παράδοση.
Οι οργανοπαίχτες στην Ανατολική Ρωμυλία με τους χορευτές και τους ακροατές τους δεν επικοινωνούσαν μόνο την ώρα που διασκέδαζαν, αλλά είχαν πολύπλευρες καθημερινές σχέσεις κάθε είδους. Συμμετείχαν με τη μουσική τους σε σημαντικούς σταθμούς της ζωής των συγχωριανών τους, αλλά και εκείνοι συμμετείχαν και τους συνόδευαν στις ανάλογες εκδηλώσεις της δικής τους κοινωνικής ζωής. Γενικότερα όμως, οι οργανοπαίχτες, ως μέλη της ίδιας κοινωνικής ομάδας, στα γλέντια, γνώριζαν τις χορευτικές προτιμήσεις και απαιτήσεις των συγχωριανών τους και υπήρχε μεταξύ τους αμφίδρομη επικοινωνία, ώστε, οι μεν εμπνέονταν και συμπαρασύρονταν από τους δε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργείται μία ατμόσφαιρα γεμάτη κέφι, που ευαισθητοποιούσε και ενθουσίαζε και αυτούς ακόμη που δεν συμμετείχαν στο χορό. Οι χορευτές, αλλά και το κοινό, εκφράζονται προς τους μουσικούς με αμεσότητα και συγκινησιακό δυναμισμό είτε με επαινετικά σχόλια, ή με φωνές και χειροκροτήματα, ενισχύοντας έτσι ακόμα περισσότερο τη μουσικοχορευτική διαδικασία, η οποία οδηγεί σε πραγματικό ξεφάντωμα.
>> Τραγούδια της Θράκης
Η Θράκη από του Αίμου μέχρι του Παγγαίου, καθώς είναι διηρημένη σε Τουρκική, Βουλγαρική και Ελληνική, με την απουσία τώρα της ελληνικής ποιήσεως και γλώσσης από το πλείστο μέρος της, δεν επιτρέπει να στοχασθούμε πως είναι πανάρχαια θρησκευτική και μουσική κοιτίδα του Ελληνισμού, απ’ όπου ο Ορφέας με τη λύρα και το τραγούδι του έριξε τα πρώτα μουσικά σπέρματα θεοσεβείας και αγάπης μεταξύ των ανθρώπων.
Μουσικοί εκπρόσωποι της Ανατολικής Θράκης και της Βορείου – της Ρουμελίας (χώρας των Ρωμιών – των Ελλήνων) οι εις την Ελλάδα πρόσφυγες εκείνων των μερών. Ελάχιστοι απ’ τους παλαιούς, και όσοι από τους μερακλήδες από τους νεωτέρους, πρόσφυγες ή και δυτικοθρακιώτες σαν τον Αηδονίδη που τον ακούμε στο εκ Μακράς Γεφύρας τραγούδι για τ’ Αϊβαλί της Μ. Ασίας, ονομαστό άλλοτε για την περίφημο Ελληνική Σχολή του, την ευημερία και τον πλούτο των κατοίκων του και τις πράγματι «όμορφες κοπέλες του σαν τα κρύα νερά».
Το αντικριστού χορού τραγούδι «Το διαμάντι στην Ελλάδα» απ’ την ονομαστή για τους παλιούς εκκλησιαστικούς μουσικούς της Ρεδαιστό και το ακόλουθο κασάπικο από τον Μεγ. Τσεκμετζέ της Συληβρίας κοντά στην Κωνσταντινούπολη, μας δείχνουν τη μουσικήν άνθιση εκείνων των μερών της Ανατολικής Θράκης, που μέχρι χθες ακόμη ήσαν οδηγός και πηγή μουσικής εμπνεύσεως – κοσμικής και θρησκευτικής – δι’ ολόκληρο το Έθνος.
Η Βόρειος Θράκη εκπροσωπείται εδώ απ’ τους Κωστηλήδες της Αγίας Ελένης των Σερρών, γνωστής απ’ τα εκεί δρώμενα «αναστενάρια» – έθιμο με πατριωτικό κατά βάθος χαρακτήρα – στη διάρκεια των οποίων λέγονται κυρίως τραγούδια πατριωτικά βυζαντινά του ακριτικού κύκλου, αναφερόμενα σε Κωνσταντίνους αγωνιστές και πολεμάρχους του παλαιού καιρού, το αντιπροσωπευτικότερο απ’ τα οποία είναι το της πυροβασίας «ο Κωσταντίνος ο μικρός ο μικρο-Κωσταντίνος, που μικρόν τον ήρτε μήνυμα στον πόλεμο να πάει».
Το βορειοθρακιώτικο τραγούδι του ξενιτεμένου απ’ το Μικρό και Μεγάλο Μπογιαλίκι της Ρουμελίας που παρουσιάζει μιαν ιδιοτυπία μουσικής εκτελέσεως χαρακτηριστική της προελεύσεώς του, δείχνει τη μουσικήν ενότητα που επικρατεί στο είδος των τραγουδιών της τάβλας, από την Κρήτη μέχρι τον Αίμο.
Μερακλήδες οι δυτικοθρακιώτες τραγουδιστές, χορευτές και οργανοπαίχτες, με πλούσια μουσική παράδοση, κάνουν την παρουσία τους εδώ με διάφορα τραγούδια χορευτικά, καθιστικά και οργανικούς σκοπούς.
Όργανα ορχήστρας στη Θράκη: λύρα ή βιολί, φλογέρα ή κλαρίνο, κανονάκι, ούτι (η μεσαιωνική αρχαιότροπος κιθάρα) που τελευταία την υποκαθιστά το «τζιμπίσι» (μιξοβάρβαρο συντέριασμα δυτικού μπάντζου, λαούτου και ουτιού), η νταρμπούκα και το ντέφι ή νταϊρές. Οι νταϊρέδες μαζί με τις μασιές, συνοδεύουν κάποτε και μόνα το τραγούδι, όπως βλέπομε εις τα κάλαντα των Καστανεών.
Όργανο ανεξάρτητο ή συντεριασμένο με λύρα ή νταούλι ο αρχαιοελληνικός άσκαυλος, που διαφέρει απ’ τη νησιώτικη τσαμπούνα κατά το ότι έχει και ξεχωριστό αυλό μπάσου. Τουρκικά «τουλούμ ζουρνάς» – σλαβικά «γκάιντα» – ελληνικά (Πόντιοι) «ασκός» ή «αγγείον».
Χοροί: Ταπεινός, συρτό, κασάπικο, καρσιλαμάς, μπαϊντούσκα και ζωναράδικο – οι τελευταίοι πιο θεαματικοί – αλλά και μαντηλάτοι και καλαματιανά, σ’ επτά χρόνους 4+3 οι πρώτοι, 3+4 οι δεύτεροι.
Πρωτότυπος – ενθυμίζοντας κυπριώτικο σκοπό – ο «λαΐσιος» χορός, κατά τον οποίο μιμούνται λαγό και κυνηγό, εύθυμο χορευτικό συμπλήρωμα στις επίσημες κοινές συνδιασκεδάσεις.
Ακόμα και ζεϊμπέκικοι, αργοί αντικρυστοί χοροί – εις 9 χρόνους – του Αιγαίου Πελάγους και των μικρασιατικών παραλίων, χοροί πανάρχαιοι των οποίων η ρυθμική μορφή παρουσιάζεται ήδη στις σαπφικές ωδές της Αρχαιότητος.
Όργανα που ταιριάζουν σ’ αυτό το ρωμαλαίο είδος των αντρίκειων χορών, οι ζουρνάδες – οι «ανακαράδες» των βυζαντινών – στους οποίους έχουν ειδικήν επίδοση, οι με μουσικό τάλαντο προικισμένοι αθίγγανοι της πατρίδος μας.
Κείμενο του Σίμωνος Ι. Καρά (1903-1999) στο οπισθόφυλλο του δίσκου (LP): «Τραγούδια της Θράκης», Σύλλογος προς διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής, 1973.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΙΣΗΓΗΤΗ
Ο Βασίλειος Λάντζος γεννήθηκε στην Καρδίτσα και έλκει την καταγωγή του από την Ανατολική Ρωμυλία (Κωστί και Καβακλί). Επί σειρά ετών διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Ελλήνων εξ’ Ανατολικής Ρωμυλίας και εξακολουθεί να είναι μέλος της μέχρι σήμερα. Στη χορευτική ομάδα του ιδίου συλλόγου διδάσκει χορούς της Ανατολικής Ρωμυλίας από το 1983. Υπήρξε μόνιμος επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε σε αρκετά επιστημονικά συνέδρια και έχει δημοσιεύσει ερευνητικές εργασίες σε επιστημονικά περιοδικά σχετικά με τον ελληνικό παραδοσιακό χορό και, κυρίως, για την Ανατολική Ρωμυλία (Βόρεια Θράκη). Δίδαξε σε πολλά σεμινάρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό τους χορούς της Ανατολικής Ρωμυλίας και επιμελήθηκε την έκδοση διπλού ψηφιακού δίσκου με τίτλο: «Τα Μαυροθαλασσίτικα. Παραδοσιακοί Χοροί και Τραγούδια της Ανατολικής Ρωμυλίας (Βόρειας Θράκης)».
---------------------
>> Στον χώρο θα λειτουργεί το πωλητήριο του kepemshop με ΕΙΔΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ για τους συμμετέχοντες.
---------------------
ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Κόστος ανά σεμινάριο για εγγραφή στον χώρο την ημέρα του σεμιναρίου: € 30
Για προεγγραφές έως την προηγουμένη διεξαγωγής του σεμιναρίου, ισχύει ειδική προσφορά: € 25.
Για προεγγραφή σε 3 σεμινάρια και άνω, κόστος σεμιναρίου: € 20
Λόγω του περιορισμένου χώρου και αριθμού ατόμων, παρακαλούμε για την προεγγραφή σας.
Πληροφορίες – Δηλώσεις συμμετοχής – Προεγγραφές (Γραμματεία ΚΕΠΕΜ – Ωδείου ΣΙΜΩΝ ΚΑΡΑΣ):
- 210 881 1930, 210 823 7447 (ΔΕΥ-ΠΑΡ, 14.30-21.30)
- [email protected]
ΤΡΟΠΟΙ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΓΙΑ ΠΡΟ-ΕΓΓΡΑΦΗ
Για την προ-εγγραφή σας μπορείτε να εξοφλήσετε με έναν από τους Τρόπους Πληρωμής που θα βρείτε εδώ (https://kepem.org/wp-content/uploads/2025/09/Τρόποι-πληρωμής-ΚΕΠΕΜ.pdf), βάζοντας ως αιτιολογία κατάθεσης το όνομά σας και τα σεμινάρια που επιθυμείτε να παρακολουθήσετε. Ακολούθως, παρακαλούμε αποστείλατε το αποδεικτικό της κατάθεσης στο [email protected] και θα επικοινωνήσουμε μαζί σας για την επιβεβαίωση της προ-εγγραφής σας.
Σε περίπτωση κωλύματος παρακαλούμε ενημερώστε μας εγκαίρως, για τη διάθεση της θέσης σας σε άλλον ενδιαφερόμενο.
---> Δες στον παρακάτω σύνδεσμο και τα υπόλοιπα σεμινάρια του κύκλου:
https://kepem.org/πρόγραμμα-σεμιναρίων-χορού/