Vorig jaar één van de hoogtepunten. Dit jaar terug: La Ratte — rauw, duister, groovend

geen nette blues voor op de achtergrond, maar rauwe, ongepolijste rhythm & blues en rootsrock met een donkere rand, veel groove en een band die speelt alsof de boel ieder moment kan ontsporen.
Vooral het gitaarspel van Harm van Essen blijft hangen: eigenzinnig, obscuur, gruizig en vol onverwachte wendingen. Geen standaard blueslicks, maar riffs en lijnen die schuren, kronkelen en de hele set een spannend, bijna bezwerend karakter geven.
Denk aan de energie van Texas blues, de hypnotiserende drive van Mississippi Hill Country en de swampy sfeer van Louisiana — maar dan met een geheel eigen smoel.
Ben je er vorig jaar bij geweest? Dan weet je genoeg. Was je er niet bij? Dan is dit je herkansing.