Ogród zamknięty, ogród otwarty

Name: Ogród zamknięty, ogród otwarty
Start: 2026-06-20T20:00:00+02:00
End: 2026-06-20T22:00:00+02:00
Location: ul. Barska 29, 02-315 Warsaw, Poland

Schedule

Sat Jun 20 2026 at 08:00 pm to 10:00 pm

UTC+02:00

Location

ul. Barska 29, 02-315 Warsaw, Poland | Warsaw, MZ

Czerwcowe koncerty na dachu stały się już labową tradycją. Ponownie zapraszamy Was do ogrodu, gdzie pod gołym niebem dźwięki miasta połączą się z muzyką.
Właśnie miastem inspirował się Bobby Ge w swoim utworze na skrzypce z elektroniką Doppelgänger Streets. Kompozytor spacerując po ulicach często odczuwał surrealizm sąsiedztwa krzykliwych sal koncertowych i wieżowców z brudnymi zaułkami i biednymi jadłodajniami. Fascynowało go, że ta sama ulica dla jednej osoby będzie synonimem przepychu i kultury, dla innej będzie ponurym, bezlitosnym czyśćcem. W mieście nakładają się na siebie różne rzeczywistości. Nie konkurują ze sobą - zdają się na zauważać siebie nawzajem. To sprawia, że po miastach można obsesyjnie chodzić bez końca. Nigdy nie wiesz, do którego świata niespodziewanie wstąpisz.
Muzyka potrafi osaczyć. Potrafi wejść w naszą głowę niczym powracająca myśl, od której nie sposób się uwolnić. W The Light Is Calling Michaela Gordona krótkie fragmenty dźwiękowe nie rozwijają się, a uporczywie krążą - nieubłaganie i hipnotycznie. Podobnie w Hypnosis Pawła Janasa, gdzie repetycja staje się wręcz doświadczeniem - wciągającym i pochłaniającym, prowadzącym w stronę transu - stanu, w którym percepcja ulega zawieszeniu, a granica między kontrolą a jej utratą zaczyna się zacierać.
Z kolei w utworze Rage against reply guy Báry Gísladóttir poczujemy napięcie między powtarzalnością a narastającą intensywnością – jakby energia, początkowo uwięziona w zamkniętym obiegu, stopniowo szukała ujścia. Dźwięk funkcjonuje tu jak żywa materia – zdolna do transformacji i oporu.
Hortus Conclusus, Hortus Apertus Ewy Trębacz – światowa premiera tego wieczoru – to utwór, w którym wyizolowane elementy rzeczywistości ulegają powiększeniu, fragmentacji i nawarstwieniu. Zamknięty ogród - przestrzeń introspekcji, ale też samotności i obsesyjnego powracania do detalu - stopniowo otwiera się, a dźwięk, ucieleśniony w głosie i instrumentach, wchodzi w relacje z otoczeniem – z powietrzem, przestrzenią, słuchaczami.
Czy ktoś już zauważył motyw przewodni? Tak, to obsesja. Koncert Ogród zamknięty, ogród otwarty jest prologiem tegorocznego AżTak Festiwalu, na którym przyjrzymy się ludzkim obsesjom. Temu co nas wciąga, czemu nie możemy się oprzeć, co nas niszczy, ale też buduje i pozytywnie nakręca. W świecie, który zdaje się już nigdy nie zatrzymać, obsesyjnie szukamy… no właśnie, czego? Spróbujmy znaleźć na to odpowiedź. Albo po prostu posłuchajmy dobrej muzyki.

Program:
Bobby Ge Doppelgänger Streets na skrzypce i elektronikę
Ewa Trębacz Hortus Conclusus, Hortus Apertus Ogrod zamknięty, ogród otwarty na zespół* **
Michael Gordon The Light Is Calling na wiolonczelę i elektronikę
Paweł Janas Hypnosis na akordeon
Bára Gísladóttir Rage against reply guy na klarnet, skrzypce, wiolonczelę, gitarę elektryczną i elektronikę
*prawykonanie
Wystąpią:
Hashtag Ensemble:
Marta Piórkowska skrzypce
Dominik Płociński wiolonczela
Adam Eljasiński klarnety
Adrianna Szymczyk* klarnety
Paweł Janas akordeon
Marta J. Bogusławska głos
Wojciech Błażejczyk gitara elektryczna
Kosma Standera elektronika live
*Akademia PRO
Realizacja:
koncepcja programowa i tekst: Aleksandra Demowska-Madejska, Lilianna Krych, Marta Piórkowska
produkcja: Marta Piórkowska
identyfikacja wizualna: Aleksandra Ołdak
reżyseria dźwięku: Kosma Standera

Przestrzeń Muzyki Współczesnej Hashtag Lab współfinansuje Miasto Stołeczne Warszawa.
Patronem medialnym Przestrzeni Muzyki Współczesnej Hashtag Lab jest POLMIC.PL. i Dwójka Polskie Radio, Wyborcza.pl
Organizatorem Hashtag Lab jest Fundacja Sfera Harmonii
**Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Zamówienia kompozytorskie”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu „Muzyka”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.
O kompozytorce premiery
Ewa Trębacz (ur. 1973) to pochodząca z Krakowa kompozytorka i artystka intermedialna mieszkająca w Seattle w Stanach Zjednoczonych. Jej twórczość obejmuje m.in. utwory instrumentalne (solowe, kameralne i symfoniczne), kompozycje z komputerowo realizowanym dźwiękiem, ścieżki dźwiękowe do eksperymentalnych filmów animowanych oraz przestrzenne kompozycje audiowizualne w tzw. rzeczywistości rozszerzonej (ang. virtual – extended – mixed reality). Współpraca z innymi artystami, rozumiana jako wymiana kreatywności, ma dla kompozytorki fundamentalne znaczenie. Integralną częścią jej aktywności artystycznej jest przestrzeń, która często pełni funkcję katalizatora działań improwizacyjnych w miejscach o unikatowej akustyce. Trębacz często łączy w swoich artystycznych eksploracjach zaawansowane technologie w zakresie nowych mediów z najstarszymi cywilizacyjnie praktykami wykonawczymi, takimi jak heterofonia czy improwizacja. Techniki te, obecne w niemal wszystkich kulturach muzycznych na świecie, są najczystszą i najbardziej bezpośrednią formą ekspresji. Trębacz jest absolwentką Akademii Muzycznej im. K. Pendereckiego w Krakowie, gdzie studiowała kompozycję pod kierunkiem Bogusława SchaeVera (dyplom w 1999), jak również krakowskiej Akademii Ekonomicznej (obecnie Uniwersytet Ekonomiczny), gdzie w 2000 ukończyła informatykę. W latach 2004–10 była słuchaczką pierwszego w Stanach Zjednoczonych programu studiów doktoranckich w dziedzinie nowych mediów na wydziale Digital Arts and Experimental Media (DXARTS) na University of Washington w Seattle, gdzie w 2010 uzyskała tytuł doktora i w latach 2012–24 pracowała na stanowisku Research Scientist. Utwory i projekty Ewy Trębacz były prezentowane w ponad 30 krajach świata podczas koncertów, festiwali i konferencji, a także w ramach publikacji w międzynarodowych magazynach muzycznych (m.in. „Organised Sound” oraz „Neue Zeitschrift für Musik”). W 2009 jej utwór things lost things invisible na orkiestrę symfoniczną i trójwymiarową przestrzeń dźwiękową został wyróżniony rekomendacją Międzynarodowej Trybuny Kompozytorów w Paryżu. Kompozytorka współpracuje również z artystami związanymi z Pracownią Filmu Animowanego Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (głównie z Robertem Sową). Jest też laureatką Stypendium Twórczego Miasta Krakowa (1999). Otrzymała zamówienia kompozytorskie i granty na realizację projektów artystycznych od wielu festiwali i instytucji w Polsce i na świecie, m.in.: Klangspuren Festival (Austria), Warszawskiej Jesieni, Musica Polonica Nova we Wrocławiu, Festiwalu Prawykonań w Katowicach, Związku Kompozytorów Polskich oraz lokalnych zespołów i instytucji z siedzibą w Seattle, takich jak Seattle Modern Orchestra, trio Kin of the Moon czy North Corner Chamber Orchestra (NOCCO), Mid Atlantic Arts Foundation / USArtists International, Allied Arts Foundation Seattle (2018 Artist Award „Listen UP! Music by Women”), a także solistów wirtuozów współpracujących z kompozytorami przy tworzeniu nowego repertuaru na swoje instrumenty. W 2022 Trębacz była kompozytorką rezydentką 33. edycji festiwalu Musica Polonica Nova we Wrocławiu. Płyta monograficzna kompozytorki, z jej utworami kameralnymi i orkiestrowymi, została wydana w 2013 przez Polskie Radio i Polskie Centrum Informacji Muzycznej (polmic.pl) w ramach cyklu „Muzyka Polska Dzisiaj. Portrety Współczesnych Kompozytorów Polskich”. Kompozycje elektroakustyczne Trębacz były prezentowane m.in. podczas festiwalu Ars Electronica (Linz, Austria), ICMC (International Computer Music Conference), CIME/ICEM (International Confederation of Electroacoustic Music), SOUND Festival, SEAMUS (The Society for Electro-Acoustic Music in the United States Conference), New York City Electroacoustic Music Festival (NYCEMF), Mise-En Festival (New York City), 40.4 Festival (University of Colorado, USA), Cervantes Electroacústico w Buenos Aires, SPLICE Festival II (BGSU) oraz wielu innych międzynarodowych festiwali i konferencji poświęconych muzyce elektroakustycznej i komputerowej. Wybrane utwory: Aletheia na orkiestrę smyczkową (2000), Il Fonte Adamantino na kwartet smyczkowy i zespół wokalny (1996–2002), Spinning Zone na perkusję i media elektroniczne (2002), Chordochromies na klawesyn i media elektroniczne (2003), Ephemerae na symfoniczny zespół instrumentów dętych (2005), Curriculum Vitae, digital video (2005), Minotaur na waltornię i przestrzenny obraz dźwiękowy (2005), things lost, things invisible na przestrzeń ambisoniczną i orkiestrę (2007), ERRAI. Immersive Audiovisual Space,performans audiowizualny w rzeczywistości rozszerzonej(2009), ANC’L’SUNR na orkiestrę symfoniczną i przestrzenny obraz dźwiękowy (2012), Iriviskia na skrzypce i waltornię z dźwiękiem surround (2015), Ligeia na niewidzialny sopran, zespół kameralny i dźwięk surround (2016), Winter After Times of Fire na zespół improwizatorów i przestrzenny obraz dźwiękowy (2019), Inanna Descending na zmienną obsadę i przestrzenny obraz dźwiękowy (2019), Metanoia, koncert na skrzypce, orkiestrę smyczkową i przestrzenną warstwę elektroniczną (2020), The Tower of Broken Mirrors, ambisoniczny soundscape (2021), Abrasion na klawesyn i media elektroniczne (2021–23), A Machine for Entropy na orkiestrę kameralną i media elektroniczne (2022), Umbrae, ambisoniczny soundscape (2023), Tharsis na klarnet kontrabasowy i media elektroniczne (2024), Recontre Series, współtworzone performansy w rozszerzonej rzeczywistości, projekt zbiorowy we współpracy z Danielem Petersonem, Laurą Luną Castillo i innymi (2024), Lullabies for Nibru na flet basowy i media elektroniczne (2024), The Cistern Chain, ambisoniczny soundscape (2017/22/25), Nostalgia na dwa kwartety smyczkowe i media elektroniczne (2025), Lament dla Ur. Asamblaże z nieistniejącego miasta na żeński głos improwizujący, zespół wokalny, orkiestrę i multimedia (2025).