-Το Όραμα του Δαίδαλου-

“Το Όραμα του Δαίδαλου”
Εγκαινιάζεται την Πέμπτη 6 Μαρτίου στις 6μμ στον χώρο Τέχνης AcroArt Projects στην Θεσσαλονίκη η ομαδική έκθεση με θέμα “Το Όραμα του Δαίδαλου” . Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Δώρα Μπελεγρίνου,Κλειώ Παπαϊωάννου,Σοφία Πεχλιβανίδου,Σόφι Σενόγλου,Χρίστος Χατζηχριστοφή
Επιμέλεια: Ιωάννα Καζάκη
Οι κυνηγοί τροφοσυλλέκτες συντηρούσαν τον καλλιτέχνη λόγω της “μαγικής” ικανότητας του να δημιουργεί “εικόνες -παγίδες” που σύμφωνα με τις δοξασίες τους συντελούσαν στην επιτυχία του κυνηγιού και την επιβίωση της φυλής.
Την επόμενη μακρά περίοδο του Ανατολικού πολιτισμού έως και το τέλος του μεσαίωνα οι μόνοι εργοδότες των καλλιτεχνών ήταν οι ιερείς και οι ηγεμόνες και απαιτούσαν από τον καλλιτέχνη να τους προμηθεύει μεγαλοπρεπή έργα που θα τους εξασφάλιζαν μεταθανάτια φήμη .Τον ενθάρρυναν όμως να παραμείνει στατικός στην θεώρησή του και τον υπότασσαν στην υπηρεσία των συντηρητικών δικών τους σκοπών, κάνοντας ότι μπορούσαν για να εμποδίσουν νεωτερισμούς στην τέχνη ,καθώς και κάθε λογής μεταρρύθμιση εφόσον φοβούνταν κάθε μεταβολή στην κρατούσα τάξη πραγμάτων.
Ο μύθος του Δαίδαλου αποτυπώνει την κατάσταση που βίωναν οι καλλιτέχνες την εποχή αυτή. Ήταν όμηροι πολλές φορές των ηγεμόνων και δούλευαν κυρίως στα εργαστήρια των ναών και των ανακτόρων .Ο καταναγκασμός κάτω από τον οποίο έπρεπε να εργάζονται μέσα σ’ αυτή την κοινωνία είναι τόσο αμείλικτος , ώστε κάτω από τέτοιες περιστάσεις δεν μπορούσε να τεθεί ζήτημα αυτόνομης τέχνης, δημιουργημένης από καθαρά αισθητικά κίνητρα και για καθαρά αισθητικούς σκοπούς.
Ο ρόλος της τέχνης σαν παρακατιανής υπηρέτριας τονίζονταν τόσο ισχυρά και η απορρόφησή της σε πρακτικά θέματα ήταν τόσο πλήρης ,ώστε το πρόσωπο του ίδιου του καλλιτέχνη εξαφανίζονταν ολοκληρωτικά πίσω από το έργο του. Ο ζωγράφος και ο γλύπτης έμεναν ανώνυμοι τεχνίτες χωρίς με κανένα τρόπο να βάζουν στην μέση την προσωπικότητα τους. Μόνο στην αρχαϊκή εποχή το 700 π χ βρίσκουμε τα πρώτα υπογεγραμμένα έργα εικαστικής τέχνης Το αγγείο του Αριστόνοθου είναι το παλαιότερο υπογεγραμμένο εργο που υπάρχει.
Στην Ελληνιστική εποχή σύμφωνα με την μεταφυσική του Πλωτίνου μονάχα ο καλλιτέχνης μπορούσε να ξαναδώσει στον αποσπασματικό κόσμο της αίσθησης εκείνη την πληρότητα που έχασε με το να γίνει ξεχωριστός από τον Θεό. Με την εξάπλωση ενός τέτοιου δόγματος ο καλλιτέχνης ξαναπαίρνει το φωτοστέφανο του θεικα εμπνευσμένου μάντη,που περιέβαλε το πρόσωπό του στους πρωτόγονους χρόνους.
Για την επόμενη χιλιετία τα αυστηρά πρωτόκολλα των συντεχνιών όριζαν την καλλιτεχνική παραγωγή. Η Χειραφέτηση των ζωγράφων και των γλυπτών από τα δεσμά των συντεχνιών και το ανέβασμα τους από το επίπεδο του τεχνίτη σε κείνο του ποιητή και λόγιου εχει αποδοθεί στη συμμαχία τους με τους ανθρωπιστές . Ενώ τα genius της Αναγέννησης καθυστερούν τις παραγγελίες για να ασχοληθούν με το προσωπικό τους έργο ,τα πλαίσια των θεματικών τα θέτουν ακόμη οι παραγγελιοδόχοι για την δική τους υστεροφημία και με τα δικά τους αισθητικά κριτήρια.
Από τις αρχές του 20ου αιώνα τον ρόλο της αποθανάτησης τον ανέλαβε κατά μεγάλο μέρος η φωτογραφία και οι καλλιτέχνες επιτέλους μπόρεσαν να ασχοληθούν με το δικό τους ερευνητικό έργο.
Οι πρωτοπορίες του 19ου και του 20ου αιώνα άνοιξαν τον δρόμο του δημοκρατικού πλουραλισμού της έκφρασης που βλέπουμε σήμερα .
Η νέα κατάσταση που δημιουργήθηκε στον χώρο της τέχνης τον 20ο αιώνα από το χρηματοοικονομικό σύστημα θόλωσε το τοπίο. Η τέχνη είναι παγιδευμένη ανάμεσα στην κερδοσκοπία και την ματαιοδοξία.
Είναι οι καλλιτέχνες ελεύθεροι σήμερα να δημιουργήσουν ; Δεν υπάρχουν πλέον αισθητικοί περιορισμοί και λογοκρισία αλλά δεν υπάρχει και αρκετός χρόνος για να αφοσιωθούν στο έργο τους Νέα δεδομένα αποτρεπτικά προέκυψαν. Σύμφωνα με έρευνες μόνο το 10% ζουν από το επάγγελμα του καλλιτέχνη οι υπόλοιποι κάνουν άσχετα με το αντικείμενο τους επαγγέλματα για να βιοποριστούν .Οι σύγχρονοι “Δαίδαλοι” παγιδευμένοι σε μια ανιαρή πραγματικότητα οραματίζονται έργα που δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ…
Είναι το οικονομικό σύστημα σήμερα που ορίζει και καθορίζει την τέχνη αντικειμενικό ;
Τώρα όσο ποτέ πρέπει να γίνει επαναπροσδιορισμός της λειτουργίας της τέχνης .
Την περιοχή και την διεργασία στον “Δαιδαλώδη” εγκέφαλο των καλλιτεχνών όπου διαμορφώνεται η τέχνη δεν μπόρεσε ακόμη να την εντοπίσει η νευροεπιστίμη.
Το απρόβλεπτο της τέχνης είναι ένα φωτεινό παράθυρο στον νέο μεσαιωνισμό της απόλυτης ισοπέδωσης και της καθολικής ομοιομορφίας του κόσμου του μετανθρωπισμού. Πέρα από τον ρόλο της να καταγράφει την εποχή της με ποιητικό η συμβολικό τρόπο και την Αυτοέκφραση ,υπάρχει και ένα είδος τέχνης που κατεβάζει και μορφοποιεί εικόνες και ιδέες από τον κόσμο των Ιδεών τον κόσμο των Προτύπων κατά τον Πλάτωνα . Ιδέες και μηνύματα χρήσιμα για την επιβίωση, την εξέλιξη και την συνειδητοποίηση του ανθρώπου .
Αυτή την πλευρά της τέχνης στην εκφραστική πολυμορφία του σήμερα υπάρχουν οι διορατικοί ειδικοί για να την εντοπίσουν και να προσανατολίσουν το κοινό ;
Οι καλλιτέχνες αυτοί θα έπρεπε να είναι προστατευμένοι από την κοινωνία αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι έχουμε κάνει ένα εξελικτικό βήμα παραπάνω από τους προιστοιστορικούς προγόνους μας.
Διάρκεια έκθεσης 6- 22/3/2025
AcroArt projects Αλ.Δελμούζου 12A 54635 Θεσσαλονίκη email:[email protected] Ωράρια: Πέμ-Παρ 5-8.30μμ Σάβ. 11-2.30μμ
Daedalus Envision
The group exhibition “ Daedalus envision” will be inaugurated on Thursday, March 6 at 6pm at the AcroArt Projects Art Space in Thessaloniki. Participating artists: Dora Belegrinou, Clio Papaioannou, Sofia Pehlivanidou, Sophie Senoglou, Christos Hadjichristofi
Curated by Ioanna Kazaki
Hunters and gatherers supported the artist because of his ability to create “trap images” that, according to their beliefs, contributed to the success of the hunt and the survival of the tribe.
In the following long period of Eastern civilization until the end of the Middle Ages, the only employers of artists were the priests and rulers, and they demanded of the artists to provide them with magnificent works that would ensure their immortality. However, they encouraged them to remain static in their consideration and subordinated them to the service of their own conservative purposes, doing everything they could to prevent innovations in art, as well as any kind of reform since they feared any change in the prevailing order of things.
The myth of Daedalus reflects the situation experienced by artists at this time. They were often hostages of the rulers and worked mainly in the workshops of temples and palaces. The coercion under which they had to work in this society is so relentless that under such circumstances there could be no question of autonomous art, created from purely aesthetic motives and for purely aesthetic purposes.
The role of art as a subordinate servant was emphasized so strongly and its absorption in practical matters was so complete that the face of the artist himself disappeared completely behind his work. The painter and the sculptor remained anonymous craftsmen without in any way putting their personality in the middle.
Only in the archaic era in 700 BC do we find the first signed works of visual art. The vase of Aristonothus is the oldest signed work in existence.
In the Hellenistic era, according to the metaphysics of Plotinus, only the artist could restore to the fragmentary world of sensation that fullness which it had lost by becoming separate from God. With the spread of such a doctrine, the artist regained the halo of the divinely inspired seer which surrounded his face in primitive times.
For the next millennium, the strict protocols of the guilds defined artistic production. The emancipation of painters and sculptors from the shackles of the guilds and their elevation from the level of artisan to that of poet and scholar has been attributed to their alliance with the humanists. While the geniuses of the Renaissance delayed commissions to focus on their personal work, the frameworks of the themes were still set by the commissioners for their own posthumous fame and with their own aesthetic criteria.
Since the beginning of the 20th century, the role of immortalization has largely been taken over by photography and artists have finally been able to focus on their own research work.
The avant-gardes of the 19th and 20th centuries paved the way for the democratic pluralism of expression that we see today.
On the other hand, the new order of things and the situation created in the art world in the 20th century by the financial system have clouded the landscape.
Are artists free today to create? They no longer have aesthetic restrictions and censorship but they do not have time to devote themselves to their work
New data has emerged discouragingly. According to research, only 10% make a living from the profession of artist, the rest do unrelated professions to make a living. Modern "Daedalians", trapped in a boring reality, envision projects that will never be realized... Is the economic system today that defines art objective?
Now more than ever, the function of art must be redefined.
The area and process in the “daedalic” brain of artists where art is formed has not yet been identified by neuroscience
The unpredictability of art is a window of light into the new medievalism of the absolute flattening and universal uniformity of the world of transhumanism.
Beyond its recording role and self-expression, there is also a type of art that downloads and shapes images and ideas from the world of ideas, the world of the prototypes according to Plato. Ideas and messages useful for the survival, evolution and awareness of man.
Are there insightful experts to identify and orient the public to this side of art in today's expressive diversity?
These artists should be protected by society if we want to believe that we have taken an evolutionary step further than our prehistoric ancestors
Exhibition duration 6- 22/3/2025
AcroArt projects 12A Delmouzou Ave. 54635 Thessaloniki
email:[email protected] Hours: Thu-Fri 5-8.30pm Sat. 11-2.30pm